Een beetje voor onszelf en een beetje voor de kids

Vakantie. Niks moet. Alles mag. Totdat je gezegend wordt met 1 of meer kinderen. Dan is vakantie ineens ‘als de kinderen het maar leuk hebben’. Nou daar ben ik het dus niet mee eens. Ik wil ook wel eens wat! We zijn graag actief op vakantie. Na een dag op het strand vervelen wij ons kapot. Dus er moet wel wat te doen en te zien zijn. Maar dan niet in de vorm van een recreatieprogramma op een drukke camping. Nee, liever in de natuur.

wpid-20150222_130005.jpg

Van de zomer gaan we naar Tsjechië, we huren een huis in ‘de middle of nowhere’, met eigen zwembadje. Omringd door rust en ruimte. Alleen duurt dat nog zo lang. En we zijn nu al aan vakantie toe. De keuze voor een Landal park, Hochwald om precies te zijn, deze voorjaarsvakantie, blijkt een schot in de roos.wpid-20150222_122645.jpg

Prachtige bossen, riviertjes, heuvels en dalletjes waar wij ons wandelhart op kunnen halen. En, niet onbelangrijk, de kids hebben het ook naar hun zin, want we sluiten de dag af met een duik in het zwembad en de ballenbak. Die combinatie zorgt ervoor dat er zonder gemopper wordt meegewandeld, zelfs door onze jongste, die nog wel eens zere benen heeft.

wpid-20150221_171620.jpgHet is heel simpel, we hebben allemaal vakantie. Dus doen we dingen die iedereen leuk vindt. Wij gaan zonder mekkeren mee zwemmen. Nou ja, papa dan, want ik moet natuurlijk wel een rustig tafeltje in de binnenspeeltuin bemachtigen. Waar je prima kunt lezen en latte macchiato’s kunt drinken.

De kids gaan mee wandelen, zonder ‘is het nog ver?’ En de hond? Die is al lang blij dat ze mee mag!

wpid-20150220_203238.jpg

Advertenties

Instagram-maagd

Het is eigenlijk niet bij te houden. Alle social media. Ben ik gewend aan mijn leven met twitter, facebook en whatsapp, bedenk ik dat daar nog wel instagram bij kan. Eigenlijk wilde ik niet. Ik zit al veel te vaak op mijn telefoon te koekeloeren in plaats van te genieten van real life. Maar toen schreef een vriendin van me een paar keer een leuke blog over wie te volgen op Instagram. En kreeg ik het gevoel dat ik iets miste. Dus vooruit, deze Instagram-maagd trekt de stoute schoenen aan.  En mijn account is een feit. Nu nog iets posten. Dat is lastig. Ik ben meer van de woorden dan van de beelden.  Instagram is toch eigenlijk een soort twitter voor mensen die niet kunnen schrijven. Dit vertelt een kennis mij, met de respectabele leeftijd van 17 jaar. Dus die weet wel hoe het zit met social media. Goed, een eerste foto dus. Iets met mijn kinderen? Nee, ik ben meer dan alleen moeder. Tenminste dat wil ik uitstralen. Wacht, ik maakte een action painting. Met een krachtige tekst. Dus dat wordt mijn eerste post. Genoeg hastags erachter, anders vindt niemand het leuk. Al snel krijg ik de eerste likes. Ik ga mensen volgen, ik word terug gevolgd. En warempel ik krijg er lol in. Ik betrek manlief in mijn nieuwste tijdverdrijf. “leuk joh dat instagram!” Hij is veel meer van de beelden dan ik en maakt prompt ook een account aan. We zijn nu een week verder. Ik heb een lullige dertig volgers en elf berichten geplaatst. Met een handjevol likes. Manlief, die alleen maar zijn natuurfoto’s post, en eerlijk is eerlijk, die zijn prachtig, heeft in no time al honderd volgers. De likes bij zijn foto’s tel ik maar niet. Jaloers? Nee, dat zou kinderachtig zijn. En ik ga ook niet ineens net als hij op de natuurlijke tour. Ik heb toch geen tijd om het allemaal bij te houden.

schilderij

 

Druk doen in december

Zucht. Het is weer zover. Bijna december. Drukke, oververmoeide, overprikkelde kinderen. Ik heb er dit jaar eigenlijk geen zin in. Dat had ik toen die dwaze pietendiscussie nieuw leven werd ingeblazen. Waar ik geen woord over wil schrijven. Het zal mij werkelijk waar een worst zijn wat voor kleur die pieten hebben, als ze maar heel snel weer weg zijn. Zodat de rust in mijn huis enigszins wordt hersteld. Want die is komende weken weer ver te zoeken. Mijn kinderen MOETEN het sinterklaasjournaal kijken. Hoewel ik had bedacht dat we dit best over kunnen slaan om het allemaal niet nog spannender te maken, hebben ze al ver van te voren in de smiezen (bedankt NTR) dat Diewertje deze week weer op de buis verschijnt. Dit jaar om 18.00 uur. Dus moeten we of vroeg eten, of laat. Dat wordt weer een logistieke puzzel met de zwem-, ballet-, en danslessen. En speelafspraken (want ook al bedenk ik dat het wat rustiger is om wat minder te spelen, daar is mijn kroost het natuurlijk niet mee eens). Angstvallig hou ik in de gaten waar de goedheiligman en zijn regenboog of anderszins gekleurde Pieten allemaal ‘ live’ verschijnt komende tijd. Die plekken gaan wij dus vermijden. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen hekel aan het traditionele oerhollandse kinder/sinterklaasfeest. Helemaal niet, het is alleen een beetje over de top de laatste jaren. Vroeger toen ik jong was en nog geloofde in Sinterklaas, zag ik de goedheiligman een keer bij de intocht, op school en nog een keer bij het werk van mijn ouders. Dat was het. Twee keer je schoen zetten op zaterdag, en de boel werd gezellig afgesloten op pakjesavond. Er was geen sinterklaasjournaal, geen sinterklaasfilm in de bios, geen pietenorkesten in de supermarkt, geen sinterklaasvoorstellingen, geen sint op gym, dansen of welke sport je dan ook lid van was. Nu wel. Dus doe ik mijn best om het allemaal zo sober mogelijk te houden. Te veel is namelijk nooit goed. Al  helemaal niet voor kinderen. Dus mijn vraag aan Sinterklaas dit jaar is eigenlijk: Lieve Sint, mag het allemaal ietsje minder? Dan zal ik heel zoet zijn!

pieten

Verjaardagstress

Ergens halverwege september slaat de schrik me om het hart. Zoonlief is begin oktober jarig, ik moet wat doen! Eerst maar eens vragen wat hij allemaal voor cadeauwensen heeft, daar valt of staat zo’n verjaardag toch wel mee. ‘Lego’. Had ik eigenlijk zelf ook wel kunnen bedenken. Goed, dat kan van het lijstje. Maar wat doen we met zijn kinderfeestje, wat gaat hij trakteren en moet ik echt weer zo’n marsepeinen taart in elkaar flansen? Ik praat de verjaardagstress op mijn werk even van me af. Een collega begrijpt me. “Het lijkt ook wel een wedstrijd tussen moeders, wie heeft de meest originele traktaties? En allemaal maar pronken met de zelfgemaakte taart op Facebook. Wat is er mis met een Hema-fototaart?” Ik loop rood aan. Ik doe dat dus ook. Mijn noeste taartenarbeid op Facebook knallen. Kijk mij eens creatief zijn! Alsof ik geen goede moeder ben als ik niet zelf uren in de keuken sta. Natuurlijk wel. Maar ik vind het stiekem wel leuk, dat getut met marsepein.

taart

Dus doe ik dat ruim van te voren en gaat de taart gewoon de vriezer in. Zodat ik de avond voor het grote feest redelijk relaxed het huis kan versieren, uitdeelzakjes kan vullen en de w.c. schrobben. Dweilen doe ik niet meer voor een feestje, dat is zonde van mijn kostbare energie. De eerste kinderlaarsjes komen binnen stormen en weg is je blinkende vloer. Het ‘grote mensen’ feest is geslaagd. Zoonlief straalt bij het zien van zijn taart, stuitert door de versierde woonkamer en geniet de hele dag van alle aandacht. Nu zijn traktaties nog. De bosdiertjes die ik op internet vind worden goed gekeurd. Er moet een doosje in. ‘Geen rozijnen hoor mam!’ Dus gaan er smarties in. Om mijn schuldgevoel weg te werken, gooi ik er mandarijntjes bij. Staat lekker vrolijk. Zoonlief kijkt bedenkelijk, maar sjouwt de mand vrolijk mee naar school. Over zijn kinderfeestje is hij kort maar krachtig. ‘Ik wil gewoon een speurtocht in het bos. Of naar de Hoge Veluwe.’ Die twee gaan we maar combineren. En zo ebt de verjaardagstress alweer langzaam weg. Tot het november is. Oudste dochter is bijna jarig, ik moet wat doen!

Mama met opgeladen batterij

meidenweekend‘Maar wat ga je nou het hele weekend doen?’ Mijn oudste dochter neemt geen genoegen met mijn ‘leuke dingen doen’-versie van mijn weekend weg met acht vriendinnen. Ze is razend nieuwsgierig. “Je gaat zeker shoppen, alleen voor jezelf!” Ik beloof haar dat ik uitgebreid verslag zal doen als ik weer terug ben. Maar nu moet ik mijn tas inpakken. De reis gaat helemaal naar Voorthuizen, voor mij om de hoek, maar voor bijvoorbeeld mijn vriendin uit Limburg een hele onderneming. Wat moet ik allemaal meenemen? Via twitter en Facebook wisselen we inpaktips uit. De een neemt ‘maar’ drie paar schoenen mee, een ander maakt zich druk over de route. We hebben al de grootste lol vooraf. Als iedereen dan eindelijk haar koffer in de auto heeft en we in Amersfoort belanden om winkelend ons weekend te beginnen zucht ik eens diep. Wat is dit toch fijn. Nergens aan denken, winkel in, winkel uit. Bijpraten, een hapje eten, en weer verder kletsen. Boodschappen doen voor in het huisje. ‘Moet er nog een zak chips mee?’ Bijna iedereen is op dieet of bezig met gezond eten. Maar nu even niet. De zak chips gaat mee. Het huisje is vlot gevonden in de bush bush van Voorthuizen.

huiske Wat een geweldig rustig plekje. Waar niemand last heeft van ons gekakel. Waar we eten, drinken, lachen en huilen. En ik zucht weer eens. Zo fijn om gewoon Jolinda te zijn en even geen mama. We maken het laat (of vroeg) en moeten ons haasten om op tijd bij een van de hoogtepunten van ons vriendinnenweekend te komen. Workshop woonkunsten in Harderwijk, bij atelier Kreactief.kreatief

Een aantal gaan aan de slag met mozaïek, de rest pimpt een krukje. Het is zomaar even stil. Geconcentreerd wordt er gewerkt en als we eenmaal op dreef zijn, kunnen we weer kletsen. Tussendoor een kop thee, wat lekkers erbij en op de achtergrond de deskundigheid van de dames van Kreactief. Een perfecte middag, met mooi resultaat.

We gaan terug naar Voorthuizen, waar we restaurant Bunckman opvrolijken met onze aanwezigheid. En de gemiddelde leeftijd lekker omlaag halen. We lachen, eten en drinken. Weer wordt het laat (of vroeg) en na een kennismaking met poweryoga, eten en drinken we nog wat. Ineens willen we weer naar onze gezinnen, naar huis. Het is goed zo. De laatste lach, de laatste traan. En ik kruip weer in de rol van mama. Maar dan met opgeladen batterij.

‘Vieze’ cupcakes

cakes ‘Wat eet jij nou?’ Mijn jongste dochter kijkt me wantrouwend aan. Haar mond valt open van verbazing. Ziet ze nu echt haar moeder een cupcake als ontbijt eten? Ik leg haar snel uit dat dit een gezonde cake is, die zij vast niet lekker vindt. Ze vertrouwt het niet. Dus mag ze een hap proeven. ‘Ieuw! Dat is geen echte cake!’ Dat zei ik toch… Zelf kan ik er wel van genieten, de havermoutmuffins die ik volgens het voedselzandloperprincipe heb gebakken. Maar het liefst vers en warm. Na twee dagen is het eigenlijk niet meer te pruimen. Gezond of niet. Dan pak ik toch maar liever een warm havermoutpapje. Inmiddels heb ik de juiste verhoudingen onder de knie en smaakt het goed. Ik begin er lol in te krijgen, dat gezonde gedoe met de Voedselzandloper. Vooral ook omdat de weegschaal laat zien dat het werkt. De teller staat op -6,5 kilo, na een kleine maand. Dus ik ga vrolijk verder. Bak boekweitpannekoekjes alsof ik nooit wat anders heb gedaan. Slacht een pompoen en maak er liters heerlijke pittige soep van. Wist ik tot voor kort niet van het bestaan van Quinoa af, nu wil ik niets anders meer als basis voor een gezonde salade. Op zaterdag, patatdag, kies ik zelfs voor een restje salade in plaats van friet. Gewoon omdat ik daar meer zin in heb. De knapperige maiscrackers zijn inmiddels door oudste dochter in beslag genomen. Ze wil ze mee naar school als pauzehap. ‘Maar niet met die stinkkaas van jou erop!’ Ik ben tevreden met mijn nieuwe gezonde levensstijl en als mijn kinderen daar ook nog wat van mee krijgen is dat mooi meegenomen. ‘Voor mijn verjaardag wil ik gewone cupcakes hoor mama, niet die ‘vieze’ van jou!’ Wordt geregeld, het moet ook wel leuk blijven. soep