Big brother, uh mama is watching you

Altijd weten waar je kind is? Dat kan met een GPS tracker. Vlak voor mijn vakantie zag ik dat ding staan bij het kruidvat, dacht dat het een leuke gadget was om met je kind te gaan geocachen. Niets blijkt minder waar, ik kom dezelfde dag een blog tegen over de Spotter GPS tracker. Het is een apparaatje dat je om de nek van je kind hangt, dat buiten gaat spelen, om zelf vanaf je luie stoel op je smartphone te kijken waar je kind uithangt. “Er zit een SOS-knop op, als er iets is kan je kind daar op drukken en krijg je een push-bericht op je telefoon”. De schrijfster van het blog is razend enthousiast. Niet omdat ze haar kinderen niet vertrouwt, nee, omdat er veel water in de buurt is en er veel gekken op de wereld zijn. Ik denk niet dat zij vanuit haar luie stoel op tijd bij haar verdrinkende kind kan zijn, of het uit de armen van een kinderlokker kan trekken. Grote onzin dus die SOS-knop. Ze schrijft ook nog eens dat haar kinderen het leuk vinden om dat ding mee te nemen. Mijn oudste dochter ziet me aankomen. Het is toch reuze irritant als je zegt dat je naar het schoolplein gaat om te spelen, je moeder ziet dat je een paar straten omloopt om te kijken of die leuke jongen toevallig thuis is? En vervolgens als je thuiskomt je daarmee confronteert? Ik zou als kind zo’n apparaat zo snel mogelijk weggooien. Of nog leuker, in een fietstas van iemand stoppen en mijn moeder in paniek zien raken als ze denkt dat je wel erg ver weg gaat.

Serieus, dit wil je toch helemaal niet als ouder? Of je houdt zelf je kinderen in de gaten als ze nog te jong zijn om los laten, of je je laat ze gewoon gaan. Kinderen moeten de wereld ontdekken, daarbij kun je ze niet altijd aan de hand vasthouden. Dat je dat wel wil als moeder, snap ik als geen ander. Het liefst fiets ik mee met mijn 9-jarige die vanaf volgende week echt helemaal alleen naar school wil gaan. Maar ik doe het niet. Omdat ik wil dat mijn kind gelukkig is, en door haar te veel te beschermen, kan ze dat juist niet zijn. Dus laat ik mijn zoon in bomen klimmen en slik het ‘voorzichtig’ snel in. Ik draai me om, dan zie ik zijn halsbrekende toeren niet. Mijn jongste (5 jaar) laat ik alleen buiten spelen en dwing mezelf niet elke 5 minuten te gaan kijken. Natuurlijk hang ik haar geen GPS-apparaat om de nek, ik vertrouw erop dat ze zich aan onze afspraken houdt (niet de drukke weg oversteken). Doordat zij duidelijk weet wat wel en niet mag van papa en mama en ook waarom, gaat dit gewoon goed. Daar hebben wij geen GPS tracker voor nodig.

gps

Een GPS apparaat gebruik je toch alleen voor leuke speurtochten en niet om je kind in de gaten te houden?

Wat vind jij? Is zo’n GPS-tracker handig of vind jij ook dat we een beetje doorslaan in het beschermen van onze kinderen?

Advertenties

Op pad met kids: tips voor het weekend

Het lijkt mooi weer te worden dit weekend, dus speurde ik het internet af op zoek naar leuke buitenactiviteiten met de kids. Ik kwam ook een aanrader voor binnen tegen, om even af te koelen misschien?

Cultura Proof Ede
Wil je kind misschien een muziekinstrument gaan spelen, maar hebben jullie nog geen idee

Proof Cultura

Mijn jongste genoot vorig jaar tijdens ‘Proof Cultura’

welke? Bezoek dan de gratis toegankelijke open dag speciaal voor kinderen in Cultura. Er zijn allerlei workshops, gratis te volgen op het gebied van muziek, theater, musical en beeldend. Ook is er een leuke familievoorstelling. De open dag begint om 11.00 uur en duurt tot 15.00 uur. Kijk hier voor het programma.

Familievoorstelling Momo
Lekker buiten in het het mooiste theater van Nederland, het Openluchttheater Ede speelt Kwatta op 5, 6 en 7 juni de voorstelling Momo. In Momo spelen naast professionele acteurs, ook dansers en Edese basisschoolleerlingen van Louise de Colligny, Calluna, SBO de Regenboog en De Kleine Prins mee. In 5 theaterlessen van professionele Kwatta theaterdocenten bereiden de leerlingen hun scenes voor. Kijk hier voor kaartjes.

Junior Natuur Expeditie in NP De Hoge Veluwe
In het jubileumweekend van Het Nationale Park De Hoge Veluwe op 6 en 7 juni is er voor

Hoge Veluwe

Een van mijn favoriete ‘op pad met kids’ plekken is toch wel Nationaal Park de Hoge Veluwe

kinderen de Junior Natuur Expeditie; twee dagen met leerzame activiteiten in en met de natuur, zoals onderzoeken, proefjes, voorstellingen en lezingen. Kijk hier voor meer informatie.

SonsbeekMarkt
Elke eerste zondag van de maand is er een super leuke markt in het Sonsbeekpark in Arnhem, tussen de stadsvilla en het hertenkamp in. Het park zelf is al leuk om met kinderen te ontdekken. Aanstaande zondag is er weer een vrolijk maandelijks feest, een mix tussen een streekmarkt en theatraal buitenfestival vanaf 11.00 uur. Kleurrijke kraampjes met heel veel lekkers, waar je gezond kunt inkopen. En daarna genieten van muziek (deze zondag met tussen 13.00 en 15.00 uur de leuke Edese band Keetje & Ko) en straattheater. De kinderen hebben de ruimte en mogelijkheid om lekker te struinen, klimmen en klauteren.

Klompenpad
Even lekker de benen strekken? Kies eens voor een klompenpad. Wij hebben het Glindhorsterpad een keer gelopen met de kids, echt een aanrader.Dit pad is een relatief kort (10 kilometer), maar erg mooie en bijna asfaltvrije route. Dwars door de wei, veel langs water, met een leuk ‘Rustpunt’. Op de route langs boerderijen en velden ligt het ‘kunstpad van Appie Melissen’. Kids vonden dat reuze interessant.

Guppy Bazaar
Nog een tip voor na het weekend, woensdag 10 juni is er van alles te doen bij dierenspeciaalzaak ’t Guppy in Ede. Je kunt er zelfs met die vrolijk gekleurde bus naartoe!

Wat zijn jouw plannen voor het weekend?

Daar is de generatiekloof al!

Weer een jaartje erbij. Volgens mijn jongste ben ik nu 114 jaar. Ze had onthouden dat het iets met een 4 en een 1 was, en zette dit boven haar prachtige tekening voor mij. Ik reken het goed. Soms voel ik me ook 114 jaar oud. Voorbeeld. Oudste dochter ligt in een deuk om een filmpje op haar 20150602_183030_resizedtablet. “wat ben je aan het kijken lieverd?” Ze kijkt even op. “Nou gewoon Enzo Knol.” Hmmm, die naam heb ik wel eens gehoord. “Is dat een zanger?” Rollende ogen. “Nee duhu, een hele beroemde vlogger.” Dus. Ik zie de generatiekloof tussen ons opdoemen. “Mag ik even meekijken?” Ik zie haar denken, ‘nou liever niet’, maar ze schuift toch op. En laat mij een vrolijke jongen zien die filmpjes maakt. Van dagelijkse dingen, tenminste voor een 21-jarige. Saaier kan het bijna niet vind ik. Maar hij is populair lees ik later als ik hem even google. Enzo is de grootste Nederlandse vlogger met begin 2015 meer dan 500.000 abonnees en miljoenen videoweergaven per maand. En ik snap werkelijk niet wat er zo leuk is aan zijn filmpjes. Ik ben te oud. Zo hoort het ook. Vroeger was ik helemaal weg van Prince. Mijn moeder snapte niet wat er nu zo leuk was aan een man die in zijn string met verder alleen een bontjas aan over het podium trippelde, op hooggehakte laarzen. Ik lag in katzwijm. Mijn moeder vond het een engerd. En zo hoort het. Het is niet cool als je moeder dezelfde smaak heeft als jij. De afkeuring van je ouders, dat maakt het allemaal net iets interessanter. Dus zeg ik tegen mijn oudste: “ik vind het maar een vreemde snuiter die Enzo”, en zij is gelukkig. Ik hoop dat ik de 114 jaar echt mag halen. Zodat ik me nog heel vaak mag verbazen over onze smaken die verschillen.

Heb jij ook al een generatiekloof met jouw kind?

De dag gezellig afsluiten of met strijd naar bed gaan?

“Ik wil niet naar bed!” Jongste dochter zet haar handen in haar zij en kijkt me uitdagend aan. Het is al 19.00 uur geweest. “Ik ga alleen mee, als ik nog een snoepje mag.” Ze is in topvorm. De soepstengel die ik aanbied wordt dan ook keihard afgewezen. Uiteindelijk gaat ze mee met een crackertje, “maar dan wil ik wel op jouw rug”. Haar broer zit al te wachten in zijn pyjama. We lezen een boekje, terwijl zijn zusje luidruchtig met de barbies speelt. “Mam, luister je wel?” Eigenlijk niet, ik was aan het bedenken hoe ik zijn zusje zo snel mogelijk in slaap krijg. Dit voelt niet goed. Ik ben te veel bezig met strijden, terwijl ik de dag juist gezellig wil afsluiten.

Met oudste dochter gaat dat prima, we vullen samen haar dagboekje ‘Slaapklets’ in, ik overhoor haar als ze toetsen heeft en we kletsen nog wat. Zoonlief schiet er vaak bij in. Een typisch middelste kind. Hij heeft ook een dagboekje, maar vaak heb ik geen tijd om daar nog naar te kijken. Dan ben ik alweer aan het strijden met de jongste. Vanaf morgen doen we het anders! Manlief oppert dat we het beste ieder kind apart naar bed kunnen brengen. Door zijn onregelmatige diensten komt de uitvoering hiervan meestal bij mij terecht. Wat ik prima vind, maar dan wel zonder strijd. Dus kleine diva gaat als eerste naar boven, en ik verkoop dat aan haar met een eigen dagboekje. Er is namelijk net een nieuwe slaapklets uit, speciaal voor kleuters.

Ik trek voor elk kind een half uur uit, waarin ze mijn onverdeelde aandacht krijgen. De oudste twee kunnen zichzelf nog prima vermaken als ik met de jongste bezig ben. Theoretisch gezien zou ik dan om 20.30 uur op de bank kunnen ploffen. De praktijk is iets weerbarstiger, maar het slaapkletsnaar bed gaan verloopt in ieder geval een stuk rustiger. Jongste dochter staat te trappelen, zo leuk vindt ze haar eigen Slaapklets. Ze wordt alleen een beetje hyper van sommige opdrachten, dus heb ik ook nog een boekje voorlezen toegevoegd aan ons ritueel. Half uur vliegt voorbij. Dan is het tijd voor zoonlief. Ik hoor nu echt  wat hij voorleest en samen vullen we zijn dagboek in. “Waarom wil je dat allemaal weten?” Hij moet even wennen aan zijn nieuwsgierige moeder. Maar al snel hebben we waardevolle gesprekjes. Met oudste dochter had ik al een fijn ritueel, maar zat ik vaak gestrest op haar bed, nog bij te komen van de strijd met jongste. Nu niet meer.

Ik ben blij dat ik ons ‘naar bed gaan ritueel’ op de schop heb gegooid. En dat gezinnig van die leuke boekjes heeft die daarbij helpen. Op mamsatwork schreef ik over Slaapklets voor kleuters en kun je een boekje winnen!

Wat is jouw ‘naar bed gaan ritueel’? En lukt dat zonder strijd?

Heb ik verwende achterbankkinderen?

Dus ik had mijn baby niet alleen moeten laten en al helemaal niet naar een crèche moeten brengen? Volgens hoogleraar Carolina de Weerth hebben baby’s op crèches te veel stress. Zij pleit ervoor dat ouders een jaar verlof nemen na de geboorte van hun kind. Lekker verwennen die baby’s en zet jezelf maar helemaal opzij. Maar pas wel op, als je zo doorgaat met verwennen, ontspoort je kind. Dan creëer je zogenaamde achterbankkinderen. achterbank3Je rijdt ze niet alleen overal naartoe, maar verwent ze tot op het bot. Ze leren niet hoe ze om moeten gaan met frustraties en belanden in depressies. En dat is dan allemaal jouw schuld!
Serieus, op dezelfde dag lees ik dat ik vooral mijn baby thuis moet houden en mezelf compleet moet wegcijferen, maar ook dat ik mijn kind niet zo moet verwennen. ‘De kosten van de geestelijke gezondheidszorg zijn de afgelopen tien jaar tijd verdubbeld van drie naar zes miljard euro door klachten die we in verband moeten brengen met de opvoeding waarin jongeren te weinig hebben geleerd met frustraties om te gaan’, dat zegt Prof. Jan Derksen, hoogleraar klinische psychologie aan de Radbouduniversiteit, in ZEMBLA. Morgenavond op tv bij ZEMBLA: ‘Ouders van tegenwoordig’.

Ik lees op de website waar de aflevering over gaat. “De ouders van tegenwoordig zitten met de handen in het haar omdat ze niet meer weten hoe ze moeten opvoeden. Of ze nu straffen of belonen, het maakt geen indruk op Lisa, Sophie, Luna, Bram en Daan. Ze hebben of krijgen toch alles wat hun hartje begeert.” Eerder deze week tipte een facebookvriendin en medemoeder mij over een interessant artikel met dezelfde strekking, waarin psycholoog Dr Michael Carr-Gregg beweert dat deze generatie ouders het leven van hun kinderen te makkelijk maakt. Deze ‘achterbankkinderen’ stevenen recht op depressies af zodra ze wel hun eigen boontjes moeten doppen. Nu zit het met die van mij wel goed, ze zijn namelijk alledrie aan hun lot over gelaten op een kinderdagverblijf, dus hebben ze al heel jong geleerd om zichzelf te redden. Echte achterbankkinderen zijn het ook niet, zoonlief gaat zelfs voor het goede doel de benen onder zijn lijf wandelen. Oudste dochter mag sinds kort de wereld op de fiets gaan ontdekken. Maar toch blijft dat zinnetje door mijn hoofd spoken. “Ze krijgen alles wat hun hartje begeert’. Die Australische psycholoog had wel een goede tip. ‘Doe niks voor je kinderen wat ze niet zelf kunnen doen.’ Zit wel wat in. Maar als ik dat nu ineens ga toepassen, belanden mijn kinderen sowieso in die door de wetenschappers voorspelde depressie. “Hoezo moet ik zelf mijn brood smeren?” Ik zie de verontwaardigde gezichtjes al voor me. En ik heb ze vroeger ook al gedumpt bij de  crèche! Dat wordt niet sparen voor hun studie, maar voor de rekeningen van de psychiaters….

Wat vind jij, verwennen wij onze kinderen te veel?

Loslaten … ook in het verkeer?

fietsHaar paardenstaart wappert in de wind. Ze kijkt nog even om, gebaart dat ik weg moet gaan. Maar ik wil zien dat ze veilig de drukke weg oversteekt. En daar gaat ze. Voor het eerst alleen op de fiets naar school. Haar fiets wordt een klein rood stipje en verdwijnt de bocht om. Ik zucht. Nog eens. En ga naar binnen. Waar jongste dochter mijn aandacht opeist. We tekenen samen. Hoor ik nu een ambulance? “Stil eens!” Zoonlief zet het geluid van zijn tablet uit. “Wat is er mam?” Ik aai hem over zijn bol. “Niks, mama is gewoon een beetje ongerust.” Natuurlijk hoorde ik geen ambulance. Of misschien wel, maar zit mijn stoere 9-jarige dochter al lang en breed veilig in de klas. Opvoeden is loslaten hoor ik vaak, maar moet dat nou ook echt in het verkeer? Mijn verstand zegt van wel. Eerst kleine stukjes om te oefenen. Mijn hand veilig in haar nek. En nu iets verder, zonder mij, de drukke weg over naar school. Ze krijgt verkeersles op school, is goed voorbereid. Het is ook handiger, probeer ik mezelf wijs te maken. Zo hoef ik op vrijdagmiddag de jongste twee niet meer mee te slepen om grote zus weg te brengen en op te halen. En een kind in groep 6 is toch ook wel oud genoeg om alleen naar school te gaan. Denk ik. Hoop ik. Maar het voelt niet goed. Net als de eerst keer naar het kinderdagverblijf, de eerste keer alleen spelen bij een vriendinnetje, de eerste keer logeren, het levert mij buikpijn op. Die de tweede keer al minder is, de derde keer bijna weg. En net als ik gewend ben aan het idee van mijn dochter alleen op de fiets in het verkeer, hoor ik op het schoolplein een opa klagen. “Het is zo jammer dat ze geen praktijkexamen meer krijgen, alleen nog maar theorie.” Dit gaat over de verkeerslessen! Geen praktijk meer. Die moet ze zelf maar onder de knie krijgen. En ik hoor in de verte alweer een ambulance…

Wat vind jij, vanaf welke leeftijd kun je een kind alleen loslaten in het verkeer?

Morgen is er weer een dag

Mijn geduld niet verliezen. Echt luisteren. Ik weet heel goed hoe ik wil zijn als moeder. Maar mijn kinderen hebben er een missie van gemaakt om juist het slechtste in mij naar boven te halen. Ik bedoel, aan mij ligt het natuurlijk niet. Nee, als ik mijn stem verhef (lees schreeuw), dan kan ik gewoon niet anders. Toch? Voor de zekerheid maak ik een ‘dingen die ik morgen anders doe lijstje’.

– ik begin de dag met een lach. En niet met de afstandsbediening zodat ik nog even kan slapen terwijl mijn kroost spongebob kijkt.

– spongebob komt er sowieso niet meer in.

– op de boterhammen doe ik geen K3 hagelslag, die is straks toch niet meer te koop, fruithagel en chocopasta meer, maar zogenaamd gezond beleg. Ik hou derhalve mijn oordoppen nog even in om eventuele smeekbedes om suiker te weerstaan.

– we stappen op de fiets of wandelen naar school. Dat kan, want we hebben dankzij de spongebob-ban tijd over.

– mijn haar is in model, mijn mascararoller is niet in mijn bakje yoghurt gevallen, ik heb zeeën van tijd.

– ik luister naar het vrolijk geklets van mijn schatjes. Die natuurlijk geen ruzie maken, want ze zijn helemaal zen door mijn gebrek aan ochtendhumeur. Ik mis Giel niet. Echt niet.

– Ik ben geen gymtas/zendingsgeld/schoenendoos/avondvierdaagse-inschrijfformulier of wat er deze keer in de nieuwsbrief staat vergeten.

– we zijn als eersten binnen en de juf van mijn jongste kijkt niet verbaasd.

– ik heb alle tijd voor een fijn afscheid, en hoef niet snel de hand van dochterlief aan die van de juf vastplakken

– weer thuis aangekomen kan ik heerlijk werken in een opgeruimd huis. De ontbijtbordjes staan in de uitgeruimde vaatwasser. Iets met zeeën van tijd.

– Ik struikel niet op de trap. De pyjama’s, speelgoed, boeken zijn door de rechtmatige eigenaren vrolijk zingend opgeruimd.

– Als mijn kinderen uit school komen, kijkt er niemand naar me op het schoolplein. Mijn jongste krijgt namelijk geen driftbui omdat ze niet mag spelen vanwege zwemles/balletles. Mijn zoon noemt mij geen stomme moeder omdat we lopend zijn. Ik zie niemand denken ‘voed die kinderen toch eens op’.

– We doen ouderwetse gezelschapsspelletjes, ik kijk geen moment op mijn smartphone.

– Ik kook een uiterst voedzaam diner en denk tijdens de gezellige maaltijd niet aan wat ik allemaal kan doen zodra ik iedereen onder de 10 naar boven heb weggewerkt.

– Eindeloos lees ik voor, we hebben namelijk op tijd gegeten en zijn klokslag 19.00 uur naar boven gegaan.

– Ik maak tijdens het voorlezen geen ‘things-to-do’ lijstjes in mijn hoofd en weet nog precies wat ik heb gelezen 10

– ik haak een regenboogdeken, zet tasjes voor morgen klaar, dek de ontbijttafel alvast en ga op tijd naar bed. Zet nog even op Facebook hoe fantastisch vandaag was, met hashtag #loveit of #gewoonomdathetkan

En als dit morgen allemaal niet lukt…dan is er daarna wel weer een dag. –