Weet jij waar de sterren zijn?

Als we kleuterdochter vragen wat voor dag het is, roept ze standaard ‘dinsdag!’. Een keer in de week heeft ze het goed, en dat vindt ze wel prima. Grotere broer en zus liggen elke keer weer in een deuk en vragen zich af, ‘hoe kun je nou niet weten wat voor dag het is?’. Oudste dochter weet te melden dat zij dit al heel jong wel wist. “Want op dinsdag en donderdag ging ik naar de peuterspeelzaal.” Jongste dochter: “Nou en?” Ook zo’n standaard uitspraak. Het interesseert haar gewoon niet. Zoals wel meer dingen. Daardoor zou je makkelijk kunnen denken dat ze minder slim is dan haar broer en zus. En dat maakt eigenlijk ook niks uit, elk van onze drie kinderen is uniek en heeft zijn of haar bijzondere talenten. Zo is kleuterdochter bijvoorbeeld heel goed in tijd rekken met naar bed gaan. Daarbij weet ze haar temperament goed te gebruiken om altijd nog een slokje water los te krijgen of soms zelfs nog een crackertje of andere min of meer gezonde snack. “Maar dan ga je wel echt in bed liggen en proberen te slapen?” Met haar liefste gezichtje (in haar geval het hoofdje een beetje schuin, grote ogen opzetten en een neplach) belooft ze dat natuurlijk te doen. Als ik dan nog wel een verhaaltje voorlees. Of nee, wacht, twee! Dat doe ik dan maar om drama te voorkomen. In haar favoriete boek Kolletje vraagt het gelijknamige meisje zich af waar de sterren overdag zijn. “Weet jij dat mam?” Ik wil snel door, heb nog genoeg te doen. Dus mompel ik “nou nee, maar luister nou maar.” Dat doet ze natuurlijk niet. “Ik weet het wel hoor mam, zal ik jou dat eens uitleggen?” Ze wacht niet op mijn antwoord en steekt van wal. “Ik weet waar de sterren naartoe gaan als het hier dag is. Dan zijn ze in de lucht van Aruba, want daar is het nacht als wij naar school gaan.”
Trots kijkt ze mij aan. Ze mag dan wel niet weten wat voor dag het is, maar wel waar de sterren zijn ūüôā

wpid-20151012_193852.jpg

Advertenties

Big brother, uh mama is watching you

Altijd weten waar je kind is? Dat kan met een GPS tracker. Vlak voor mijn vakantie zag ik dat ding staan bij het kruidvat, dacht dat het een leuke gadget¬†was om met je kind te gaan geocachen. Niets blijkt minder waar, ik kom dezelfde dag een blog tegen over de Spotter GPS tracker. Het is een apparaatje dat je om de nek van je kind hangt, dat buiten gaat spelen, om zelf vanaf je luie stoel op je smartphone te kijken waar je kind uithangt. “Er zit een SOS-knop op, als er iets is kan je kind daar op drukken en krijg je een push-bericht op je telefoon”. De schrijfster van het blog is razend enthousiast. Niet omdat ze haar kinderen niet vertrouwt, nee, omdat er veel water in de buurt is en er veel gekken op de wereld zijn. Ik denk niet dat zij vanuit haar luie stoel op tijd bij haar verdrinkende kind kan zijn, of het uit de armen van een kinderlokker kan trekken. Grote onzin dus die SOS-knop. Ze schrijft ook nog eens dat haar kinderen het leuk vinden om dat ding mee te nemen. Mijn oudste dochter ziet me aankomen. Het is toch reuze irritant als je zegt dat je naar het schoolplein gaat om te spelen, je moeder ziet dat je een paar straten omloopt om te kijken of die leuke jongen toevallig thuis is? En vervolgens als je thuiskomt je daarmee confronteert? Ik zou als kind zo’n apparaat zo snel mogelijk weggooien. Of nog leuker, in een fietstas van iemand stoppen en mijn moeder in paniek zien raken als ze denkt dat je wel erg ver weg gaat.

Serieus, dit wil je toch helemaal niet als ouder? Of je houdt zelf je kinderen in de gaten als ze nog te jong zijn om los laten, of je je laat ze gewoon gaan. Kinderen moeten de wereld ontdekken, daarbij kun je ze niet altijd aan de hand vasthouden. Dat je dat wel wil als moeder, snap ik als geen ander. Het liefst fiets ik mee met mijn 9-jarige die vanaf volgende week echt helemaal alleen naar school wil gaan. Maar ik doe het niet. Omdat ik wil dat mijn kind gelukkig is, en door haar te veel te beschermen, kan ze dat juist niet zijn. Dus laat ik mijn zoon in bomen klimmen en slik het ‘voorzichtig’ snel in. Ik draai me om, dan zie ik zijn halsbrekende toeren niet. Mijn jongste (5 jaar) laat ik alleen buiten spelen en dwing mezelf niet elke 5 minuten te gaan kijken. Natuurlijk hang ik haar geen GPS-apparaat om de nek, ik vertrouw erop dat ze zich aan onze afspraken houdt (niet de drukke weg oversteken). Doordat zij duidelijk weet wat wel en niet mag van papa en mama en ook waarom, gaat dit gewoon goed. Daar hebben wij geen GPS tracker voor nodig.

gps

Een GPS apparaat gebruik je toch alleen voor leuke speurtochten en niet om je kind in de gaten te houden?

Wat vind jij? Is zo’n GPS-tracker handig of vind jij ook dat we een beetje doorslaan in het beschermen van onze kinderen?

Daar is de generatiekloof al!

Weer een jaartje erbij. Volgens mijn jongste ben ik nu 114 jaar. Ze had onthouden dat het iets met een 4 en een 1 was, en zette dit boven haar prachtige tekening voor mij. Ik reken het goed. Soms voel ik me ook 114 jaar oud. Voorbeeld. Oudste dochter ligt in een deuk om een filmpje op haar 20150602_183030_resizedtablet. “wat ben je aan het kijken lieverd?” Ze kijkt even op. “Nou gewoon Enzo Knol.” Hmmm, die naam heb ik wel eens gehoord. “Is dat een zanger?” Rollende ogen. “Nee duhu, een hele beroemde vlogger.” Dus. Ik zie de generatiekloof tussen ons opdoemen. “Mag ik even meekijken?” Ik zie haar denken, ‘nou liever niet’, maar ze schuift toch op. En laat mij een vrolijke jongen zien die filmpjes maakt. Van dagelijkse dingen, tenminste voor een 21-jarige. Saaier kan het bijna niet vind ik. Maar hij is populair lees ik later als ik hem even google. Enzo is¬†de grootste Nederlandse vlogger met begin 2015 meer dan 500.000 abonnees en miljoenen videoweergaven per maand. En ik snap werkelijk niet wat er zo leuk is aan zijn filmpjes. Ik ben te oud. Zo hoort het ook. Vroeger was ik helemaal weg van Prince. Mijn moeder snapte niet wat er nu zo leuk was aan een man die in zijn string met verder alleen een bontjas aan over het podium trippelde, op hooggehakte laarzen. Ik lag in katzwijm. Mijn moeder vond het een engerd. En zo hoort het. Het is niet cool als je moeder dezelfde smaak heeft als jij. De afkeuring van je ouders, dat maakt het allemaal net iets interessanter. Dus zeg ik tegen mijn oudste: “ik vind het maar een vreemde snuiter die Enzo”, en zij is gelukkig. Ik hoop dat ik de 114 jaar echt mag halen. Zodat ik me nog heel vaak mag verbazen over onze smaken die verschillen.

Heb jij ook al een generatiekloof met jouw kind?

Wat gaan we doen dit weekend? Op pad met je kids

“Wat gaan we morgen doen?” Vraagt de oudste het niet, wat vrij uniek is, dan wil een van mijn andere schatjes wel weten wat de plannen voor het weekend zijn. Niet zo gek, wij gaan graag op pad. Als ik zeg dat we lekker een dagje thuis zijn, gaan de gezichten meteen op onweer. “Bah wat saai!” En ze hebben ook wel een beetje gelijk. Dus speuren wij het internet af op zoek naar leuke activiteiten. Liefst een beetje in de buurt. ¬†Of we gebruiken onze abonnementen op Burgers of Nationaal Park de Hoge Veluwe.

Wat kwam ik tegen waarvan ik dacht, misschien leuk om te doen dit weekend?

-Leuk voor wie de Campina boerderijdagen heeft gemist, de Molenland Kaas Kennis Dag. Er is vast wel een melkveehouderij in de buurt die zijn deuren opent voor het publiek. Deelname en langskomen is geheel gratis! Mensen kunnen zich inschrijven op http://www.molenland.nl en daar aangeven op welke boerderij ze zich in willen schrijven en op welk tijdsvak ongeveer. Op de dag zelf kunnen mensen de passie van de boer en boerin horen, zelf alles op de boerderij ontdekken, alles over het kaasmaakproces te weten komen en natuurlijk ook echte gouda holland kaas proeven! -Eten op rolletjes was een groot succes in Ede. Een beetje te druk voor onze kids, ze hadden letterlijk rolletjeste weinig ruimte. In Veenendaal is er gekozen voor het stadspark als locatie, ik denk dat kinderen daar dit weekend wel kunnen rondrennen terwijl papa en mama genieten van lekkere hapjes en muziek. –Poppentheater op de Hoge Veluwe. Poppentheater De Toverbezem uit Ede speelt poppenkastvoorstellingen aangevuld met theater waarbij de poppenkastpoppen groots tot leven komen. De voorstellingen zijn speciaal geschikt voor kinderen van 3 t/m 8 jaar en hun families. Op verschillende zaterdagen in de zomer is er een voorstelling, onder andere zaterdag 30 mei. Tijdstip: 14.00 – 14.45 uur. Locatie: De Filmzaal in het Bezoekerscentrum. Prijs: gratis (excl. entree Park) Zondag is er een verhalenverteller Leuk om te combineren met een fiets- of wandeltocht en lekker spelen in de grote speeltuin. – Luxeredux , dit is een¬†¬†Pop-up warenhuis in het centrum van Ede, waar onderscheidende bedrijven hun ambacht laten zien. Ook leuk voor kinderen want er is een Jottum! Kinder Kookworkshop van NVA voedingsadvies¬†waar nog een paar plekjes voor vrij zijn. Locatie: het pand van voormalig Modehuis van De Weerd, ingang aan de Doelenstraat.Luxeredux is op donderdag 28, vrijdag 29 en zaterdag 30 mei van 12:00 tot 22:00 uur, de kinderkookworkshop van 17.30 tot 18.30 uur. Heb jij nog uittips voor dit weekend?

Waarom ik geen #assholeparent wil zijn

Een tijdje terug schreef ik dat ik een ‘Instagram-maagd’ was.¬†Voorzichtig zette ik de eerstescreenshot2¬†stappen op dit voor mij nieuwe social-media kanaal.Net als bij Facebook en Twitter, waar ik al veel langer op ronddwaal, kom ik soms dingen tegen waar ik niet blij van word. Of waar ik mijn vraagtekens bij zet. Net als met tv-kijken, kun je dan wegzappen. Soms blijft iets ondanks dit wegzappen, toch hangen. Zo ook de ¬†hashtag #assholeparent. Vraag me niet meer hoe ik hier terecht kwam, maar voor ik het wist was het beeldscherm van mijn telefoon gevuld met foto’s van huilende en boze kinderen. Het instagramaccount assholeparents deelt¬†¬†foto’s van instagrammers¬†¬†die een foto met de hashtag #assholeparent plaatsen met de honderdvijftigduizend volgers. Populair dus. Gebaseerd op leedvermaak. Over de ruggen van onschuldige kinderen.

Ik krijg er een ongemakkelijk gevoel bij. Natuurlijk moet ik ook wel eens lachen om de dramatiek van mijn jongste dochter. Maar om nou een foto te maken van een driftbui in een winkel? Je ziet het vast meteen voor je. Dochterlief ligt roodaangelopen op de grond, boos omdat ze geen smarties/hubbabubbakauwgom/vul zelf maar in mag. Ik denk er niet eens aan om daar een foto van te maken. Maar stel, ik doe dat omdat het er zo vermakelijk uitziet, waarom zou ik dat delen met de hele wereld? Zodat iedereen haar even digitaal uit kan lachen? Blijkbaar hebben veel ouders hier geen moeite mee, gezien het enorme aantal gedeelde foto’s. Ben ik dan zo raar?

Ik schreef ook al eens over ‘mijn perfecte facebookleven’. Dat ik alleen maar blije en vrolijke screenshotfoto’s plaats en zo geen realistisch beeld van de werkelijkheid schets. Maar hoe ik dat dan wel doe, zonder mijn kinderen belachelijk te maken, daar ben ik nog niet achter. Misschien foto’s waar ze niet herkenbaar in beeld verschijnen? Of waar ze niet op staan. Ik ontdekte ook een ander instagramaccount dat ik wel ben gaan volgen. Zelfde principe, leedvermaak. Maar dan zonder de onschuldige kinderen te gebruiken. Mykidcanteatthis. Grappige foto’s met de hashtag #mykidcanteatthis van bordjes eten. Bijvoorbeeld een banaan in twee stukken met de tekst dat dit toch niet meer opgegeten kan worden. Stel je voor een gebroken banaan! Als moeder van drie kieskeurige eters word ik vrolijk van al die grappige redenen waarom kinderen iets niet op willen eten. Herkenbaarheid en ook het besef dat het altijd nog erger kan. Zonder huilende en boze kinderen in beeld.

Wat vind jij, wel of niet je kinderen boos/huilend op social media zetten? Zet je¬†√ľberhaupt¬†wel foto’s van je kinderen op facebook/twitter/instagram? ¬†Hoe ga jij met hun privacy om?

De dag gezellig afsluiten of met strijd naar bed gaan?

“Ik wil niet naar bed!” Jongste dochter zet haar handen in haar zij en kijkt me uitdagend aan. Het is al 19.00 uur geweest. “Ik ga alleen mee, als ik nog een snoepje mag.” Ze is in topvorm. De soepstengel die ik aanbied wordt dan ook keihard afgewezen. Uiteindelijk gaat ze mee met een crackertje, “maar dan wil ik wel op jouw rug”. Haar broer zit al te wachten in zijn pyjama. We lezen een boekje, terwijl zijn zusje luidruchtig met de barbies speelt. “Mam, luister je wel?” Eigenlijk niet, ik was aan het bedenken hoe ik zijn zusje zo snel mogelijk in slaap krijg. Dit voelt niet goed. Ik ben te veel bezig met strijden, terwijl ik de dag juist gezellig wil afsluiten.

Met oudste dochter gaat dat prima, we vullen samen haar dagboekje ‘Slaapklets’ in, ik overhoor haar als ze toetsen heeft en we kletsen nog wat. Zoonlief schiet er vaak bij in. Een typisch middelste kind. Hij heeft ook een dagboekje, maar vaak heb ik geen tijd om daar nog naar te kijken. Dan ben ik alweer aan het strijden met de jongste. Vanaf morgen doen we het anders! Manlief oppert dat we het beste ieder kind apart naar bed kunnen brengen. Door zijn onregelmatige diensten komt de uitvoering hiervan meestal bij mij terecht. Wat ik prima vind, maar dan wel zonder strijd. Dus kleine diva gaat als eerste naar boven, en ik verkoop dat aan haar met een eigen dagboekje. Er is namelijk net een nieuwe slaapklets uit, speciaal voor kleuters.

Ik trek voor elk kind een half uur uit, waarin ze mijn onverdeelde aandacht krijgen. De oudste twee kunnen zichzelf nog prima vermaken als ik met de jongste bezig ben. Theoretisch gezien zou ik dan om 20.30 uur op de bank kunnen ploffen. De praktijk is iets weerbarstiger, maar het slaapkletsnaar bed gaan verloopt in ieder geval een stuk rustiger. Jongste dochter staat te trappelen, zo leuk vindt ze haar eigen Slaapklets. Ze wordt alleen een beetje hyper van sommige opdrachten, dus heb ik ook nog een boekje voorlezen toegevoegd aan ons ritueel. Half uur vliegt voorbij. Dan is het tijd voor zoonlief. Ik hoor nu echt ¬†wat hij voorleest en samen vullen we zijn dagboek in. “Waarom wil je dat allemaal weten?” Hij moet even wennen aan zijn nieuwsgierige moeder. Maar al snel hebben we waardevolle gesprekjes. Met oudste dochter had ik al een fijn ritueel, maar zat ik vaak¬†gestrest¬†op haar bed, nog bij te komen van de strijd met jongste. Nu niet meer.

Ik ben blij dat ik ons ‘naar bed gaan ritueel’ op de schop heb gegooid. En dat gezinnig van die leuke boekjes heeft die daarbij helpen. Op mamsatwork schreef ik over Slaapklets voor kleuters en kun je een boekje winnen!

Wat is jouw ‘naar bed gaan ritueel’? En lukt dat zonder strijd?

Heb ik verwende achterbankkinderen?

Dus ik had mijn baby niet alleen moeten laten en al helemaal niet naar een cr√®che moeten brengen? Volgens hoogleraar Carolina de Weerth hebben baby’s op cr√®ches te veel stress. Zij pleit ervoor dat ouders een jaar verlof nemen na de geboorte van hun kind. Lekker verwennen die baby’s en zet jezelf maar helemaal opzij. Maar pas wel op, als je zo doorgaat met verwennen, ontspoort je kind. Dan cre√ęer je zogenaamde achterbankkinderen. achterbank3Je rijdt ze niet alleen overal naartoe, maar verwent ze tot op het bot. Ze leren niet hoe ze om moeten gaan met frustraties en belanden in depressies. En dat is dan allemaal jouw schuld!
Serieus, op dezelfde dag lees ik dat ik vooral mijn baby thuis moet houden en mezelf compleet moet wegcijferen, maar ook dat ik mijn kind niet zo moet verwennen. ‘De kosten van de geestelijke gezondheidszorg zijn de afgelopen tien jaar tijd verdubbeld van drie naar zes miljard euro door klachten die we in verband moeten brengen met de opvoeding waarin jongeren te weinig hebben geleerd met frustraties om te gaan’, dat zegt Prof. Jan Derksen, hoogleraar klinische psychologie aan de Radbouduniversiteit, in ZEMBLA. Morgenavond op tv bij ZEMBLA: ‘Ouders van tegenwoordig’.

Ik lees op de website waar de aflevering over gaat. “De ouders van tegenwoordig zitten met de handen in het haar omdat ze niet meer weten hoe ze moeten opvoeden. Of ze nu straffen of belonen, het maakt geen indruk op Lisa, Sophie, Luna, Bram en Daan. Ze hebben of krijgen toch alles wat hun hartje begeert.” Eerder deze week tipte een facebookvriendin en medemoeder mij over een interessant artikel met dezelfde strekking, waarin psycholoog Dr Michael Carr-Gregg beweert dat deze generatie ouders het leven van hun kinderen te makkelijk maakt. Deze ‘achterbankkinderen’ stevenen recht op depressies af zodra ze wel hun eigen boontjes moeten doppen. Nu zit het met die van mij wel goed, ze zijn namelijk alledrie aan hun lot over gelaten op een kinderdagverblijf, dus hebben ze al heel jong geleerd om zichzelf te redden. Echte achterbankkinderen zijn het ook niet, zoonlief gaat zelfs voor het goede doel de benen onder zijn lijf wandelen. Oudste dochter mag sinds kort de wereld op de fiets gaan ontdekken. Maar toch blijft dat zinnetje door mijn hoofd spoken. “Ze krijgen alles wat hun hartje begeert’. Die Australische psycholoog had wel een goede tip. ‘Doe niks voor je kinderen wat ze niet zelf kunnen doen.’ Zit wel wat in. Maar als ik dat nu ineens ga toepassen, belanden mijn kinderen sowieso in die door de wetenschappers voorspelde depressie. “Hoezo moet ik zelf mijn brood smeren?” Ik zie de verontwaardigde gezichtjes al voor me. En ik heb ze vroeger ook al gedumpt bij de¬† cr√®che! Dat wordt niet sparen voor hun studie, maar voor de rekeningen van de psychiaters….

Wat vind jij, verwennen wij onze kinderen te veel?